غواص

فلسفه يا به قول يونانيان فيلوسوفيا در لغت به معناي عشق به دانايي است. محتمل است كه در يونان باستان در آغاز معناي كاربردي اين واژه با معناي لغوي آن يكي بوده باشد.
به اين معنا فيلسوف الزاماً كسي نيست كه ره به حقيقتي برده باشد، بل بسنده است كه كسي رهرو راه دانايي باشد، تا فيلسوف ناميده شود، خواه به حقيقتي برسد و خواه نرسد. در اين صورت كيست كه فيلسوف نباشد. هر انساني پيوسته يا گهگاه در طلب دانستن چيزي است. در همين لحظه رهگذراني كه هر يك به شتاب يا آهسته به جايي رهسپارند مي خواهند چيزي را بدانند: خانم خانه داري در طلب دانستن قيمت اجناس يا درجه كيفيت آنها، كارمندي در طلب دانستن ميزان اضافه حقوق، پليسي در طلب دانستن رد پاي مجرم، دانش آموزي در طلب دانستن نتيجه امتحانات، تاجري در طلب دانستن نرخ كالا و ارز و خلاصه هر كس جوياي دانستن چيزي است. بي گمان در يونان باستان نيز وضع به همين منوال بوده است. پس آيا مقصود يونانيان آن بوده كه همگان فيلسوفند؟ بسي بعيد و نامعقول است چرا كه در آن صورت فيلسوف مي بايست نامي ديگر براي انسان بوده باشد. بايد پرسيد پس چه نوع دانستني فلاسفه را از ديگر انسان ها متمايز مي ساخته؟
اگر به مثال هاي بالا توجه كنيد تمام دانستن هاي ياد شده نه صرفاً براي دانستن بل براي غرض و منفعتي است. فيلسوف در آغاز بايد كسي بوده باشد كه اولاً دلبستگي او به دانايي نه براي منافع جزيي بل براي خود دانايي بوده است و ثانياً مضمون و موضوع دانش و پرسش او كلي ترين مسائل از جمله ذات و اصل عالم، سرچشمه هستي ماهيت موجودات و مانند آنها بوده است. در اين صورت بسياري از دانستن ها از قلمرو فلسفه طرد مي شوند و تنها آن گونه دانستني  مي ماند كه خود هدف و غايت است نه وسيله.
اينك دوباره امتحان كنيد و در جستجوي فيلسوف به ميان مردم و به قول نيچه به سراغ «بسيارتر از بسياران» برويد. نتيجه كاملاً برعكس خواهد بود. اين بار فيلسوفي نخواهيد يافت. مگر آن كه تصادفاً با كودكي برخورد كنيد كه سر بر آسمان دارد و مي پرسد آخر اين جهان كجاست؟ اصلاً جهان آخري دارد يا نه؟ چه كسي آن را خلق كرده؟ در آغاز به چه شكل بوده؟ آيا اساساً كسي آن را خلق كرده يا تصادفاً به وجود آمده؟ در هر حال از كجا به وجود آمده؟ آيا از اول همين طور بوده و اگر نبوده در آغاز به چه شكل بوده؟ قبل از خلق اين جهان و همه موجودات وضع از چه قرار بوده؟ آيا هيچ چيز وجود نداشته؟ اگر آري پس چگونه از هيچ چيزي به وجود آمده؟ «چرا موجودات به جاي آن كه نباشند هستند؟» (۱) سرانجام اين جهان چيست؟ اصلاً آيا جهان را سرانجامي هست؟ اگر هست اين سرانجام به چه درد من مي خورد اگر در وقتي باشد كه من هفت كفن پوسانده ام؟ اصلاً در آن وقت من چه و كجا خواهم بود؟ آيا فقط مشتي خاك خواهم بود؟ اگر قرار است كه معدوم شوم اصلاً چرا به وجود آمده ام؟ به ويژه آن گاه كه زندگي آكنده از دردهاي تحمل ناپذير و جانكاه است اين آمدن و رفتن من چه معني دارد؟ اصلاً من كيستم؟ در اين عالم چه كاره ام؟ تا آنجا كه مي دانم من خيلي ساده ممكن بود كه اصلاً نباشم و در اثر يك تصادف ساده كه به سادگي ممكن بود رخ ندهد اكنون هستم؟ اين يعني چه؟ آيا من آلت دست يك اراده برتر و پنهان هستم؟ اگر آري، پس آزادي من چه معنا دارد؟ پس چرا تصميم مي گيرم، طرح مي افكنم و برنامه  مي ريزم كه فردا چنين و چنان باشم؟ آيا خودم را گول مي زنم يا اين كه به راستي سهمي از اراده و آزادي نيز به من داده شده؟ ها؟ داده شده؟ چه كسي اين سهم را به من داده؟ وقتي كه من از آغاز مختار نبوده ام كه اين سهم را قبول يا رد كنم پس اين چه نوع آزادي و اختياري است كه بناي آن بر اجبار بوده؟ آيا «من محكوم به آزادي» بوده ام؟
اما انگار كه باز برگشتم سر منزل اول: كي مرا محكوم كرده؟ همان اراده مرموز؟ اگر آري پس اين اراده كجا و چگونه است؟ كور است؟ بيدار است؟ آگاه است؟ نادان است؟ اهريمن و بدخواه است؟ اهورايي و نيكخواه است؟ الكن و بي زبان است؟ شنوا و گوياست؟ اصلاً خود او چگونه به وجود آمده؟ خالق او كيست؟ خالق خالق او كيست؟  اولين خالق كيست؟ چه بايد بكنم؟ يك راه اين است كه دست از اين فضولي ها بردارم و مثل همه طوري زندگي كنم كه انگار ابدي و لايزالم. اما اگر پرسش ها دست از سرم برنداشتند چه كنم؟ چطور مي توانم خودم چيزي را كه به هيچ وجه نمي دانم بدانم؟ آيا بهتر نيست به سراغ كساني كه داعيه فرزانگي دارند، بروم؟ حاصل چيست؟ يكي مي گويد منشأ آغازين و غايت واپسين همه چيز خداست. ديگري مي گويد اين منشأ يك عنصر اوليه ازلي چون آب(تالس)، آتش(هراكليتوس)، اتم (دمكريتوس) ماده نامحدود يا آپايرون(آناكسيماندروس)، عدد (فيثاغورث) و خلاصه يك آرخه (عنصر آغازين) يا علت العلل يا اقنوم  اوليه است.
اما انگار كه مسائل خيلي زياد شدند، نوبت را رعايت نمي كنند، هجوم مي آورند و از سر و كول هم بالا مي روند انگار وضع ما وضع نوزادي تازه زاده است كه هر هق هق او به زبان بي زباني فرياد برمي دارد كه مرا به زهدان مادر برگردانيد. و بالاخره انگار كه شوق معرفت، آفت جان و برآشوبنده آرامش ماست.
اما اگر اين آرامش نيز چيزي جز آرامشي ناآرام نباشد چه؟ به بياني ديگر وقتي كه لازمه اين آرامش نوعي غفلت باشد، آيا در هر آن ممكن نيست اين آرامش با سبز شدن پرسشي به فروپاشي و تزلزل تهديد شود؟ مي گويند سيدرتا شاهزاده اي هندي بود كه از بدو تولد او پدرش عزم جزم كرد تا براي هميشه چشم فرزندش را از هر آنچه بد، شر، دردناك و خلاصه نادلپسند است، دور نگاه دارد. هم از اين رو قصري براي پسر ساخت از هر نظر نيكو، و آنگاه مهمترين خدمه را به مراقبت فرزند گماشت. سيدرتا سال ها در ناز و نوازش و راحت و سلامت در آن قصري زيست. يك روز كه سوار بر كالسكه در باغ گردش و تفرج مي كرد، ناگاه صدايي به گوشش رسيد. صداي يك آخ. از سورچي پرسيد: «اين چه بود؟» و سورچي از دهانش در رفت كه «اين صداي ناله باغبان پير بود عاليجناب.»
«باغبان پير؟ پيري ديگر چيست؟ ناله ديگر چيست؟ » پيري يعني همه ما به تدريج ضعيف تر و فرسوده تر مي شويم. تا روزي كه مرگمان برسد. عاليجناب.»
«مرگ؟ مرگ ديگر چيست؟»
«مرگ يعني به پايان رسيدن زندگي عاليجناب»
سيدرتا در انديشه شد و همان روز قصر را ترك كرد، آواره شهرها شد، فرقه ها و مسلك ها عوض كرد تا سرانجام به آنچه حقيقتش مي دانست رسيد و از آن پس بودا شد و باقي عمر را بر سر ابلاغ آن حقيقت به ديگر كسان نهاد. اين داستان شايد افسانه باشد، اما چه بسا افسانه ها تمثيل حقايقي باشد كه آنها را در صفحه حوادث هيچ روزنامه اي نخواهيم يافت. يك افسانه با داستان اصيل شايد عيناً رخ نداده باشد، اما مضمون و معناي آن بارها پيش از آن رخ داده و بارها پس از آن رخ خواهد داد. اين رمز جاودانگي تمثيل ها و قصه هاست. آيا شما قصه اي جاودانه تر از قصه آدم و حوا شنيده ايد؟ چون نيك بنگريم مضمون اين قصه همان داستان سيدرتا هست. بهشت آنجاست كه همه چيز در آن بهترين است. بهشت  همان قصر هميشه بهار سيدرتاست. بهشت از خير و وجود مالامال و از شر و عدم تهي است. آدم در آنجا در غايت آرامش مي زيست. ميوه ناقابل در ميان آن همه اطعمه و اشربه خوشگوار بسنده بود، تا آرامش كذايي را برآشوبد. اين داستاني است كه به قول كافكا هر روزه تكرار مي شود و ماجراي بودا نيز چنين است.

ادوارد كاسلر از دانشگاه مينسوتا، در مينياپوليس، در سال 1980 آب‌شش مصنوعي ساخته بود كه اكسيژن را از آب برداشت مي‌كرد. او از آن سال‌ها در اين رويا بود كه دستگاهي بسازد كه روزي به او امكان دهد درست مانند يك ماهي شنا كند و در حالي كه در آب شيرجه مي‌رود، منبع ناپاياني از اكسيژن براي او فراهم كند. كاسلر مي‌خواهد مانند يك ماهي شنا كند، اما هنگامي كه آب‌شش ساخت خودش را در آزمايشگاهش مورد آزمون قرار داد، دريافت كرد كه اكسيژن كافي برايش فراهم نمي‌كند. كاسلر يادآور مي‌شود كه" آن دستگاه توان كافي براي زنده‌نگه داشتن من را نداشت." كاسلر نخستين فردي نيست كه آرزوي شنا كردن مانند ماهي را در سر پرورانده است. در سال 1962، جاكوس كاستوو، از پيشگامان كاوش در زير آب، به دنيا آمدن گونه‌ي تازه‌اي از انسان، Homo aquaticus ، را پيش‌بيني كرد: مردماني كه با جراحي داراي آب‌شش شده‌اند. كاستوو گفته بود: شش‌ها را دور خواهد زد و مي‌تواند زندگي كند و نفس بكشد در هر ژرفايي براي هر زماني كه بخواهد و بي آن‌كه آسيبي ببيند." ساختن يك آب‌شش مصنوعي ابتدايي، ناباورانه ساده است. همه‌ي آن‌چه كه شما نياز داريد يك جعبه‌ي ضدآب است كه از غشايي با نفوذپذيري بالا به گاز ساخته شده باشد. آن را با هوا پر كنيد و زير آب نگه داريد و شما يك آب‌شش خواهيد داشت. ميزان اكسيژن و دي‌اكسيد‌كربن حل شده در آب با جوّ بالاي آن در تعادل است. بنابراين، انتشار از راه غشا به آفرينش غلظتي نزديك به جوّ درون جعبه مي‌انجامد. اگر اكسيژن درون جعبه پايين بيفتد، اكسيژن بيش‌تري از آب به درون آن راه خواهد يافت و اگر دي‌اكسيد‌كربن درون جعبه افزايش يابد، به بيرون پراكنده خواهد شد. در سال 1961، درست چند ماه پس از ساخته شدن نخستين غشاي سيليكوني بسيار نفوذپذير، ريال والتر راب، از شركت جنرال الكتريك، آب‌ششي ساخت كه مي‌توانست نياز همستر را به اكسيژن برآورده سازد. او يادآوري مي‌كند كه" شما فقط بايد آب را در جنبش نگه داريد" تا آب سرشار از اكسيژن و با دي‌اكسيد‌كربن پايين، هميشه در تماس با غشا قرار ‌گيرد. نيازي به اين نيست كه بگوييم انسان‌ها در مقايسه با همستر به اكسيژن بيش‌تري نياز دارند. در آب نيز به همان اندازه‌ي جوّ اكسيژن وجود ندارد؛ بسته به جو، فقط 4 تا 6 ميلي‌ليتر در هر ليتر آب دريا. بنابراين، براي اين كه جريان مناسبي از اكسيژن مورد نياز خود را به دست آوريد، نه تنها بايد جريان مناسبي از آب روي غشا برقرار باشد، بلكه سطح بزرگي مي‌خواهيد كه هر بار حجم بيش‌تري اكسيژن برداشت كنيد. بر اساس برسي‌هاي چارلز پگانلي، تنكارشناس(فيزيولوژيست) كه در دهه‌ي 1960 روي آب‌شش‌هاي مصنوعي آزمايش مي‌كرد،كم‌ترين سطحي كه نياز داريد، 80 متر مربع است. براي آن‌كه آب‌شش‌هاي كارآمدي داشته باشيد، اين سطح گسترده بايد درون فضاي كوچكي جاي داده شود؛ درست همان‌گونه كه كيسه‌هاي هوايي شش‌هاي ما، سطح بسيار بزرگي را فراهم مي‌كنند. شش‌هاي مصنوعي، براي وارد كردن اكسيژن در خون طي عمل باي‌پس قلب يا پس از آسيب شديد به شش، از مدت‌ها پيش در بيمارستان‌ها به كار گرفته مي‌شوند. خون از درون شبكه‌اي از لوله‌هاي كوچك نفوذپذير به گاز مي‌گذرد و هوا در پيرامون لوله‌ها در جريان است. اكسيژن با روند انتشار از ديواره‌ي لوله‌ها به درون خون نفوذ مي‌كند و دي‌اكسيد‌كربن از خون به هوا جريان مي‌يابد. در اين دستگاه سطح بسيار بزرگي درون فضاي كوچكي جاي گرفته است. كاسلر دريافت كه او مي‌تواند با متصل كردن چند شش مصنوعي به هم، يك آب‌شش مصنوعي بسازد. هوا از راه لوله‌هاي نفوذپذير به گاز، نفس كشيده مي‌شود و در همان حال، مقدار زيادي‌ آب روي لوله‌ها مكيده مي‌شود. به اين ترتيب، اكسيژن به هواي تنفسي راه مي‌يابد. با وجودي كه اين آب‌شش نمي‌توانست اكسيژن كافي براي انسان را فراهم سازد، كاسلر همسر مورد علاقه‌اش، مگينز، را درون جعبه‌اي نفوذناپذير به آب به زير رودخانه‌ي ميسي‌سيپي فرستاد. او مي‌گويد" من هرگز به اندازه‌ي اين آزمايش در زندگي‌ام، نگران نشده بودم." خوشبختانه دستگاه كار كرد و بخت با او يار بود كه ازدواج آنان سر گرفت. مگينز 3 ساعت زير آب بود و مقدار اكسيژن حدود 16 درصد ثابت ماند. در دهه‌ي 1980، يك شركت ژاپني كه غشاي سلولزي توليد مي‌كرد، كاري را كه كاسلر كنار گذاشته بود، در برنامه‌ي خود قرار داد. فوجي‌سيستم‌ توكيو مجموعه‌اي از آب‌شش‌هاي نمونه ساخت تا از اين راه ثابت كند چه غشاهاي با كيفيتي مي‌سازد. نمونه‌هاي آغازين به يخچال كوچكي مي‌ماند كه به پشت قواص بسته شده بود، اما نمونه‌هاي پيشرفته‌تر كه دانكي‌3 نام گرفته بود، از جعبه‌اي تابوت‌مانند تشكيل شده بود كه جلوي غواص كشيده مي‌شد. دستگاه بزرگي بود، اما كار مي‌كرد. در برنامه‌ي تلويزيوني كه در سال 2002 براي معرفي اين دستگاه پخش شد، غواصي با اين دستگاه براي 30 دقيقه در استخر آب باقي ماند. مشكل اين دستگاه فقط در اندازه‌ي آن نبود. هواي عادي 21 درصد اكسيژن دارد. دانكي‌3 ، مانند آب‌شش كاسلر، مقدار اكسيژن را در هواي تنفسي حدود 16 درصد نگه مي‌دارد. چنين مقدار پاييني از اكسيژن، مي‌تواند باعث كاستي در توانايي انسان در درست و روشن فكر كردن شود. حال آن‌كه، هنگام شيرجه رفتن در آب، خوب‌فكر كردن بسيار مورد نياز است و تصميم‌هاي ضعيف مي‌تواند مرگ‌بار باشد. بنابراين، آب‌شش‌هايي كه فقط بر انتشار استوارند، به اندازه‌ي كافي مناسب نيستند. بايد به روشي بر غلظت اكسيژن افزود. به نظر مي‌رسد اين كار امكان‌پذير باشد: ماهي‌ها مثانه‌هاي شنايشان را پر مي‌كنند كه شناوري آن‌ها را در حالت خنثي نگه مي‌دارد و اين درحالي است كه آن‌ها اكسيژن خالص را از آب برداشت مي‌كنند. در دهه‌ي 1980، ژوزف و سيليا بوناونچورا در دانشگاه كاروليناي شمالي، نشان دادند كه ماهي‌ها اين كار را به كمك شكل از هموگلوبين(پروتيين جابه‌جا كننده‌ي اكسيژن در خون) كه به pH حساس است، انجام مي‌دهند. وقتي سلول‌هاي پيرامون مثانه‌ي شنا اسيدلاكتيك را به درون خون آزاد مي‌كند، كاهش pH باعث آزاد شدن اكسيژن به درون مثانه مي‌شود و زماني كه ماهي مي‌خواهد به ژرفاي بيش‌تري برود، حجم آن را متناسب نگه مي‌دارد. خون مصنوعي ماهي اين زوج دريافتند كه آنان مي‌توانند با تقليد از اين فرايند آب‌شش‌هاي مصنوعي را براي هدف‌هاي گوناگون بسازند. آنان به جاي هموگلوبين ماهي، تصميم گرفتند از مواد شيميايي بهره گيرند كه محكم به اكسيژن پيوند مي‌شوند اما زماني كه از روي يك الكترود مي‌گذرند، آن را آزاد مي‌كنند. آب‌ششي كه بوناونچوراها براي غواص‌ها طراحي كرده‌اند، از دو حلقه تشكيل شده است. در حلقه‌ي اول، هموگلوبين مصنوعي اكسيژن را از آب برداشت مي‌كند. در سوي ديگر حلقه، از روي الكترود مي‌گذرد و اكسيژن آن آزاد مي‌شود كه از خلال غشايي به حلقه‌ي دوم آزاد مي‌شود و اين حلقه‌ي دوم است كه هواي تنفسي را جابه‌جا مي‌كند. سيليا بوناونچورا مي‌گويد" همه‌ي محاسبه‌هاي ما نشان مي‌داد كه اين دستگاه كار خواهد كرد." اما اين طرح هرگز از ميز طراحي فراتر نرفت. سرانجام، اين فناوري به شركتي فروخته شد كه به ساختن جايگزين‌هايي براي خون و نه آبشش، علاقه‌مند بود. بنابراين، طرح آب‌شش دو حلقه‌اي تا اندازه‌ي زيادي به فراموشي سپرده شد. با وجود اين، يك گروه در دانشگاه واسدا در ژاپن براي چند سال با دستگاه ساده‌تري به آزمايش ادامه داد(شكل را ببينيد). آنان از هموگلوبين يا پرفلوروكربن، مايع بي‌اثر، كه اكسيژن در آن فراوان حل مي‌شود، بهره گرفتند تا اكسيژن را از آب برداشت و به حلقه‌ي هواي تنفسي جابه‌جا كنند. كنيچي نگاسه، رهبر اين گروه، مي‌گويد" به نظر ما ساختن آب‌ششي با اندزه‌ي منطقي، امكان‌پذير است." اما كاسلر و پگانلي نپذيرفته‌اند كه دستگاه دوحلقه‌اي راه رسيدن به چنين آب‌ششي است. آنان مي‌گويند كه مشكلي پايه‌اي در اين آب‌شش‌هاي بر پايه‌ي غشا وجود دارد كه يكي از آن‌ها را حدود يك سده‌ي پيش، ريچارد ايج، تنكارشناس دانماركي كه روي سوسك‌هاي آب‌زي پژوهش مي‌كرد، شناسايي كرده بود. سوسك‌هاي آب‌زي پيوسته براي به دست آوردن حباب هوا، كه زير پوشش بال‌هايشان يا بالاي شكمشان، (روي سوراخ‌هايي كه از آن‌جا نفس مي‌كشند) جاي مي‌دهند، از كف آب‌گير به بالا مي‌آيند. اين حباب‌ها چيزي بيش از اندوخته‌ي ثابتي از اكسيژن هستند؛ آن گونه كه غواص‌ها كپسول هوا با خود جابه‌جا مي‌كند. سطح حباب‌ها مانند آب‌شش عوض تبادل‌كننده‌ي گاز عمل مي‌كند: اكسيژن از آب به درون حباب و دي‌اكسيد كربن از حباب به بيرون منتشر مي شود. اما اگر حباب مانند آب‌شش كار مي‌كند، چرا بيش‌تر سوسك‌هاي آب‌زي سفر پرمخاطره‌اي را براي آمدن به سطح آب‌گير به جان مي‌پذيرند؟ پاسخ اين پرسش در اثر افزايش فشار در حباب هوا هنگام فرورفتن سوسك در آب، نهفته است. اين فشار به هواي درون حباب فشار مي‌آورد و گازها را در آب محلول‌تر مي‌سازد. نتيجه‌ اين است كه حباب چروكيده مي‌شود، به اندازه‌ي كه ديگر چندان به عنوان آب‌شش كار نمي‌كند يا به طور كامل جمع مي‌شود. به اين دليل است كه سوسك براي دوباره پر كردن حباب به سطح آب مي‌آيد. چنين مشكلي براي آب‌شش مصنوعي نيز به وجود مي‌آيد. همان‌طور كه غواص در آب فرو مي رود، فشار بالا باعث فشرده شدن هواي تنفسي و حل شدن بيش‌تر آن در آب مي شود. بيش‌تر هماي از دست رفته نيتروژن است، زيرا 80 درصد هوا را تشكيل مي‌دهد. براي جلوگيري از درهم‌فشرده شدن شش‌ها، بايد آب‌شش اكسيژن بيش‌تري به هواي تنفسي پمپ كند. بنابراين، نسبت اكسيژن افزايش مي‌يابد، كه مشكل ديگري به همراه دارد زيرا كه اكسيژن خالص در ژرفاي 9 متر زهر‌آگين مي‌شود. بنابراين، اگر شما اكسيژن خود را از آب برداشت كنيد، بايد اندوخته‌اي از نيتروژن بي‌اثر همراه داشته باشيد تا اندخته‌ي هواي خود را در حالتي نگه داريد كه از زهرآگين شدن هوا طي فرورفتن در آب پيش‌گيري كنيد. پيش‌گيري از اين مشكل، بسيار سخت است. آب‌شش‌هاي دوحلقه‌اي باعث كاهش از دست رفتن نيتروژن مي‌شوند، اما آن را بر طرف نمي‌كنند. حتي اگر شما بتوانيد به طور كامل از اين كار پيش‌گيري كنيد، غواص هنوز هم از راه پوست خود نيتروژن از دست مي‌دهد. آلون بودنر، نوآور اسرائيلي، سال گذشته رويكرد نويي پيش رو نهاد. او به جاي آب‌شش غشايي، فرايند صنعتي جداكردن گازها از مايع را به كار گرفته است. اين فرايند بر اين اصل استوار است كه اگر شما فشار مايع را كاهش دهيد، براي مثال با با يك پمپ سانتريوفوژي، گاز حل شده در آن به صورت حباب بيرون مي‌آيد. بودنر مي‌گويد كه دستگاه ساخت او، كه با باتري به كار مي‌افتد، مي‌تواند همه‌ي اكسيژن حل شده در آب را برداشت كند.در واقع، اين دستگاه مي‌تواند گازي داراي 34 درصد اكسيژن را از آب دريا فراهم كند. به علاوه، چون دستگاه بوندر نيتروژن را نيز همراه اكسيژن برداشت مي‌كند، مشكل از دست رفتن نيتروژن نيز وجود ندارد. اما در اين رويكرد نيز مشكلي وجود دارد. اين دستگاه بايد در هر دقيقه بيش از هزار ليتر آب را پردازش كند تا بتواند اكسيژن كافي براي نفس كشيدن غواص را در سطح آب فراهم كند. با هر 10 متر فرورفتن در آب، فشار دو برابر مي‌شود و بنابراين شما بايد براي فراهم كردن همان حجم، دو برابر هوا برداشت كنيد. با فرورفتن بيش‌تر، شما حتي بايد بيش‌تر برداشت كنيد. تنها راه براي كاركردي كردن اين دستگاه اين است كه از آن به عنوان بخشي از تجديد كننده‌ي تنفس بهره بگيريد. تجديد كننده‌ي تنفس بيش‌تر هواي فشرده‌اي كه غواص‌ها به خود جابه‌جا مي‌كنند، از دست مي‌رود. حباب‌هايي كه به سطح آب باز مي‌گردد داري بيش‌تر اكسيژن مصرف نشده هستند. در تجديد كننده‌هاي تنفس( و در آب‌شش‌هاي غشايي) هوا بازگردش دارد؛ يعني، اكسيژن از دست رفته بار ديگر به كار گرفته مي شود و دي‌اكسيد كربن جدا مي‌گردد. تجديد كننده‌هاي تنفس با غواص‌ها امكان مي‌دهند كه با اندوخته‌ي اكسيژن كوچك بتوانند ساعت بيش‌تري زير آب بمانند. از اين رو، بودنر مي‌خواهد اين دستگاه را به عنوان بخشي از تجديد كننده‌ي تنفس طراحي كند. در اين حالت، ديگر نياز نداريم همه‌ي هوا را از 200 ليتر آب در دقيقه برداشت كنيم. چون دستگاه عواي سرشار از اكسيژن را به جاي اكسيژن خالص به هواي تنفسي مي‌افزايد. نيتروژن بايد به طور دوره‌اي تهويه شود تا از افزايش آن جلوگيري شود، اما اين كار را پيش از اين تجديد كننده‌هاي نيمه‌مدار‌بسته انجام مي‌دهند. اما عامل محدود كننده در مورد تجديدكننده‌هاي تنفسي، اكسيژن اندوخته‌اي نيست، بلكه دور كردن دي‌اكسيد كربن است. قوطي‌هاي آب آهك اين گاز را طي چند ساعت پاك‌سازي مي‌كنند. اما آن‌ها را بار ديگر نمي‌توان به كار گرفت و جايگزين كردن آن‌ها نيز هزينه‌بر است. بنابراين، در حالي كه رويكرد بودنر برخي از مشكل‌ها بزرگ آب‌شش‌هاي غشايي را حل مي‌كند، توانايي بزرگ آن‌ها را نيز به همراه دارد: آن‌ها در دور كردن دي‌اكسيد كربن، سرآمدند. غشاهاي آب‌ششي را به عنوان شست‌ و شو دهنده‌ي دي‌اكسيدكربن در نظر مي‌گيرند تا موادشيميايي به كار رفته در تجديد‌كننده‌هاي تنفسي و زيردريايي‌هاي كوچك را جايگزين كنند. همچنين، به عنوان دستگاه اضطراري در زيردريايي‌هاي بزرگ به كار مي‌روند. در سال 2003، بر اساس يك برسي، كه براي پژوهشگاه نيروي دريايي آمريكا انجام شد، آزمايش‌هاي بيش‌تر درباره‌ي آب‌شش‌هاي غشايي به عنوان دستگاه اضطراري در زيردريايي‌ها پيشنهاد شد. يكي از آن پژوهشگران، دن واركاندر از دانشگاه بوفالو در نيويورك، فكر مي‌كند مي‌توان آب‌شش غشايي ساخت كه غواص به عنوان بخشي از تجدد كننده‌ي تنفسي همراه خود داشته باشد. او خاطر نشان مي‌كند كه : با اين كار مي‌توان به مدت نامحدودي هواي تنفسي را پاك‌سازي كرد." به نظر مي‌رسد در آينده‌ي نزديك بتوانيم از آب‌شش‌هاي مصنوعي به عنوان فراهم‌كننده‌ي اكسيژن براي ماشين‌هايي كه زير آب كار مي‌كنند، بهره بگيريم. نمونه‌هاي اوليه، پيش از اين ساخته شده‌اند. اكنون، ماشين‌هاي فرمان‌ از راه دور و زيردريايي‌هايي كه با سوخت فسيلي كار مي‌كنند، اكسيژن مايع با خود جابه‌جا مي‌كنند. برداشت اكسيژن از آب دريا به اين ماشين‌ها امكان مي‌دهد سوخت بيش‌تري به همراه داشته باشند. و در آينده، آب‌شش‌هاي مصنوعي براي فراهم ساختن هواي تنفسي براي زيردريايي‌ها يا سكونت‌گاه‌هاي زيرآبي به كار گرفته خواهند شد. به نظر بوندر اين كار تنها كاربرد اين دستگاه در آينده‌ي نزديك خواهد بود. اما غواص‌ها، بدون دستگاه‌هاي فني شگفت‌آوري مانند غشاهايي كه فعالانه گازهاي ويژه‌اي را به درون و بيرون پمپ مي‌كنند، مي‌توانند از آب‌شش‌هاي مصنوعي به عنوان پاك‌كننده‌هاي دي‌اكسيدكربن بهره گيرند. بوندر و ديگران شايد بتوانند نمونه‌هاي اوليه‌ي آن را بسازند، اما آن‌ها همراه غواص‌ها نخواهند بود، مگر آن‌كه از ابزارهاي كنوني غواصي و تجديد كننده‌هاي تنفسي، كوچك‌تر و ايمن‌تر باشند يا امتياز بزرگي داشته باشند. به نظر مي رسد كه امتياز بزرگ مورد نظر، فراهم كردن اندوخته‌ي نامحدودي از هوا باشد، اما همه‌ي طرح‌هاي پيشنهادي به باتري‌هايي به دوره‌ي فعاليت محدود وابسته‌اند. حتي اگر بشود نياز به نيرو را تا اندازه‌ي بسيار زيادي كاهش داد، بيش‌تر غواص‌ها نمي‌خواهند يا نياز ندارند بيش از 12 ساعت يا بيش‌تر زير آب بمانند كه چنين كاري را پيش از اين تجديدكننده‌هاي تنفسي امكان‌پذير كرده بودند. تنفس مايع در حقيقت، دليل اصلي براي زيرآب ماندن دراز مدت، پرهيز از بالا آمدن تند بر سطح آب است. همان پديده‌اي كه باعث از دست رفتن نيتروژن در غشاهاي آب‌ششي مي‌شود( يعني، گازي كه زير فشار باشد، در خون و آب بيش‌تر حل مي‌شود) باعث مي‌شود اگر غواص به تندي به سطح آب بيايد، حباب‌هاي مرگ‌باري در بافت‌هاي بدنش به وجود آيد. اين حباب‌ها در مفصل‌ها باعث دردهاي شديد و آسيب رساندن به غضروف مي‌شوند. اگر در خون به وجود آيند، مي‌تواند مويرگ‌هاي مغز را ببندند. از اين رو، هر چه بيش‌تر زير آب بمانيد، بايد آهسته‌تر به سطح آب بياييد. بنابراين، سازندگان آب‌شش‌هاي مصنوعي شايد بتوانند اين مشكل را حل كنند. آن‌چه نياز هست، راهي براي برداشت هوا از آب، آن‌ هم به اندازه‌اي كه غواص بتواند زمان بيش‌تري در آب بماند، نيست، اما مي‌تواند راهي براي پيش‌گيري از عوارض بالا آمدن تند بر سطح آب باشد. همچنين، نياز به آميختن اكسيژن با گاز بي‌اثري مانند نيتروژن را برطرف مي‌كند. يك راه مي‌تواند جايگزين كردن گاز بي‌اثر با مايع دربردارنده‌ي اكسيژن باشد. تنفس مايع، آن‌گونه كه در فيلم The Abyss نشان داده شد، مي‌تواند ژرف‌پيمايي را دگرگون كند. ما مي‌توانيم به ژرفاهاي بيش از آن‌چه تا كنون دست يافته‌ايم شيرجه برويم و سپس به تندي به سطح آب بازگريدم. اما با وجودي كه آزمون‌هاي پزشكي از ايمن بودن اين روش مي‌گويند، اين كار به سادگي آن‌چه در آن فيلم نشان داده شد، نيست. شش‌هاي انسان نمي‌تواند مايع چگال را به سرعت كافي به بيرون و درون بكشد تا اكسيژن كافي فراهم شود. از اين رو، شما به لوله‌هايي نياز داريد كه به درون گلو فرو رود تا مايع را به گردش وادارد. رونالد هيرشل، يكي از جراحان دانشگاه ميشيگان، اين فن را به وجود آروده‌ است تا بتوان وضعيت‌هاي گوناگون شش را درمان كرد. او مي‌گويد: گ هيچ يك از بيماران ما نمي‌گويند كه اين كار به چه چيزي شباهت دارد، زيرا همه‌ي آنان بيهوش هستند." اما او فكر مي‌كند بسيار ناخوشايند باشد. با وجود اين، هرشل بر اين باور استن كه روزي ممكن است آن را براي غواصان سازگار كرد. او خاطر نشان مي‌كند:" اكنون ما اين را براي شش‌هاي بيمار به كار مي‌بريم. آيا مي‌توان آن را در موقعيت‌هايي كه شش سالم است نيز به كار برد؟ شايد. اين بسيار آينده‌نگرانه به نظر مي‌رسد، اما به نظر من مي‌تواند به واقعيت بپيوندد." و زماني كه تنفس مايع كامل شد، شايد آب‌شش‌هاي مصنوعي اكسيژن كافي را فاهم سازند. روزي شاهد آن خواهيد بود. فقط نفس خود را نگه نداريد.